Die NG Kerk en die kerksentrum kry ruim aandag. Friis vertel hoe die kerk in 1871 ingewy is, hoe die pastorie later ’n museum geword het, en hoe die kanonne voor die deur nog altyd daar gestaan het “asof hulle wag vir ’n oorlog wat nooit weer kom nie”. Die huis waar Sir Laurens van der Post gebly het, kry sy eie blaaie (die Skrywershuis is by die Sir Lurens van der Post Gedenksentrum), net soos die museum met die Transgariep-kultuurkamer. 

Friis gee selfs die weer sy eie afdeling – want in Philippolis is weer nie net weer nie. “Oë laat wêreld steeds leef” en “As die reën bly wegbly” is twee hoofstukke wat die leser laat voel hoe die stof in jou keel brand en hoe die eerste druppels op die sinkdak klink. Hy skryf oor die waterslang van 1940, oor die koshuisdam wat gebreek het, en oor hoe die wolke soms so laag hang dat ’n mens voel jy kan dit met die hand aanraak. 

Die boek brei dan uit na die distrik. Rowelsfontein, Bronnelys, Hoërskool MT Steyn, die rugbyklub, die ou tennisklub – alles kry sy plek. Die stories oor die laaste Joodse handelaar die Jacobsons, oor Oom Sterk Gert, oor Emily Hobhouse se “engel vir Boere” word met soveel deernis vertel dat ’n mens later met ’n knop in die keel sit. Een van die sterkste elemente van die boek is Friis se portrette van die dorp se inwoners. Hy skryf oor kunstenaars, boere, winkeleienaars en gemeenskapsleiers met warmte en respek. Hierdie mense word die stemme van die agterpad – eg, eerlik en onvergeetlik.